Algemene Ledenvergadering 2014 en workshop Socratische Dialoog

Op vrijdag 6 juni 2014 vindt op de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) te Amersfoort de jaarlijkse Ledenvergadering plaats.

Daaraan gekoppeld zal een workshop Socratische Dialoog worden gegeven door Dr. W. (Bill) Wei, programmaleider "Duurzaam Erfgoed" en senior onderzoeker bij het RCE.

Download de korte nieuwsbrief april 2014

pdfKorte_ARA_Nieuwsbrief_april_2014.pdf

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Afgelopen zaterdag, 19 januari, hebben we een geanimeerde en interessante bijeenkomst gehad met een 15-tal leden, te gast bij Maarten Robert en Anne Marieke Millenaar te Heemstede. Het combineren van atelierbezoeken met de Nieuwjaarsborrel voor 2013 bleek wederom een goeie zet en een succes. Bijgaand 3 foto's gemaakt door Han van Gemert met zijn smart Phone. Helaas staan niet alle aanwezigen op de foto's, maar het geeft een goed beeld van de animo en de sfeer.
Beide leden – tevens samenwonend – hebben ieder hun kleine maar fijne atelier aan huis. De ene op de zolderverdieping, de ander beneden in een aanbouw aan het prachtige oude pand. Na hun verwelkoming met gestoffeerde koffie, was het bijzonder een kijkje te nemen in hun 'keuken' en te horen wat ze te vertellen hadden over hun vak en loopbaan tot nu toe. Gezien de beperkte ruimte hebben we ons in twee groepen verdeeld en hebben zo beurtelings beide atelier bezocht.
Textiel is fragiel, dat werd wederom duidelijk aan de hand van enkele voorbeelden (o.a. een prachtige 17de Eeuwse stoelzitting!) waaraan Anne Marieke momenteel bezig is. En natuurlijk steeds weer de vraag: "Wat en hoe wel of niet restaureren?". Een vak apart!
Hout is goud, dat konden we zien bij Maarten. Niet alleen de diverse soorten hout waarmee gewerkt wordt, ook hoe fijntjes hout gegutst, gesneden en bewerkt kan worden. Hij ontwerpt en tekent ook op de tekentafel ontbrekende delen van antieke objecten aan de hand van oude foto's of tekeningen, die hij daarna snijdt en inlegt. Zowel textiel als houtsnijwerk restaureren is zeer arbeidsintensief. Dank aan beiden voor hun gastvrijheid!
Je raakt niet uitgepraat als je eenmaal in zo'n atelier van een collega staat. De voorzitter moest dan ook ingrijpen om de Nieuwjaarsborrel – bubbels, wijn en een uitstalling van lekkere paté's, kazen en verse broden, speciaal uitgezocht en gekocht door de kenners George Boellaard en Pol Bruys – er niet bij in te laten schieten. (Helaas werden al deze lekkernijen pas nét na het maken van deze foto op tafel gezet). Gelukkig had iedereen flinke trek gekregen na de concentratie van de twee atelierbezoeken. Kortom; een geslaagde samenkomst van ARA leden, waarin het nuttige met het aangename werd gecombineerd en de zin van het lid zijn van deze vereniging weer goed tot uitdrukking kwam.

Erick Douwes, 20 januari 2013

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Nieuwsbrief_ARA_24_juli_2013.pdf 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Zaterdag 21 januari alweer vond er een tweetal atelierbezoeken plaats bij wel zeer prominente leden van de vereniging: Pol Bruys, Nico Boeijink en Rob Boekel. Het was een gecombineerd bezoek aan twee aan de Tingietersweg te Haarlem naast elkaar gelegen firma's, namelijk "Bruijs & Streep" (Restauratie en conservering van antieke meubelen, interieurs en houten objecten) en "Boeijink en Boekel" (Schilderijenrestauratie). De zestien deelnemers (waaronder de drie gastheren) aan deze middag verzamelden zich op kantoor bij Bruijs en Streep alwaar sjieke koffie werd geschonken. Het kantoor bleek al snel te klein voor zowel een imposante collectie boeken, wat andere inventaris en alle bezoekers. Toen de hoop opgegeven was dat er nog meer ARA leden zouden komen werd dan ook snel aangevangen met een excursie door het pand.

Pol in zijn atelierSinds 2005 zijn de heren Pol Bruijs en Remko Streep compagnons, nadat de heer Streep al eerder in loondienst was geweest bij Bruijs. Hun atelier is ruim, goed geoutilleerd, maar op plaatsen zeer vol gestouwd met grote hoeveelheden voorraden van vooral oud hout. Er is zelfs een ruimte aanwezig die ingericht is voor metaalwerk; de reconstructie van sleutels, scharnieren en ander beslag dat zo nodig is bij meubelrestauratie: "Een uit de hand gelopen hobby" noemde Pol het, meen ik mij te herinneren. Maar juist de overdaad maakt veel indruk; het betreft zonder twijfel de oogst van een leven dat met grote beroepsernst is doorgebracht. Het werk dat onderhanden is, heeft dan ook niveau, met als pièce de résistance de opdracht om de deuren van het Teylers Museum onder handen te nemen. Niet zomaar het functionele herstellen of vervangen van de deuren van een gebouw, maar een echte restauratie. Zo worden originele onderdelen slechts plaatselijk versterkt of vervangen. Het is Bruys en Streep wel toevertrouwd. Over andere, meer gebruikelijke restauraties aan bijvoorbeeld een linnenkast en een staande klok wordt door de aanwezige meubelrestauratoren met verstand van zaken geïnformeerd. Pol Bruys blijkt een restaurator te zijn die met grote achtergrondkennis zijn handelswijze kan verklaren. Het atelier en de getoonde vakkennis laten alle aanwezigen een beetje stil worden.

Tijd om te verkassen. Naar een niet minder indrukwekkende omgeving. Op nummer 87 zit de firma Boeijijnk en Boekel. De inrichting van dit atelier is uit de aard der zaak natuurlijk anders. Meer ruimtelijk. Dat komt natuurlijk omdat het om schilderijen gaat. Wie als schilderijenrestaurator, zoals ik ben, nog omviel van een overweldigend gevoel van mysterieus vakmanschap bij de buren, gaat bij Boeijink en Boekel plat voor de ietwat nuchtere, maar zeer vakmatige manier waarop hier het restaureren benaderd wordt. Nico Boeijink en Rob Boekel voldoen zonder enige twijfel aan de hoogste normen die voor het restaureren gelden. (Net als Bruijs en Streep trouwens, maar dit terzijde.)

Nico Boeijink kopieOok in dit atelier was werk van grote culturele waarde aanwezig. Ondermeer een schitterend in de buitenlucht gesitueerd 17e eeuws groepsportret en een prachtig topografisch schilderij van het beleg van Alkmaar. Bijzondere indruk maakte een tweetal bij elkaar horende portretten geschilderd door Maerten van Heemskerck (1498 -1574). Interessant omdat de twee schilderijen in zo'n verschillende toestand verkeerden. Een van de panelen was ingelegd in een nieuw paneel, het andere niet. Het leidde tot interessante gesprekken, waarbij sommige leden de orthodoxe positie innamen en anderen (waaronder ik) zich meer rekkelijk toonden en het wegwissen van oude sporen vergoelijkten. Een tijdsgebonden procedure, die op zichzelf beschouwd ook weer een vertoon van vakmanschap was. Zij het dan dat deze manier van ingrijpen in het huidig e tijdsgewricht uit den boze is, laat dat duidelijk zijn. Ach, de restauratie ethiek, zij zal een bron van discussie blijven tot het einde der tijden. De kwaliteit van de schilderijen stond echter buiten kijf, evenals de restauratie waaraan zij nu onderworpen worden.

Onderwijl begonnen zich groepjes te vormen. Het plenaire aspect verdween. Ik trok mij terug om hapjes te maken. In foie gras was voorzien, evenals luxe prosciutto en goede paté, rilette en verscheidene kazen. Met wat brood er bij viel het uitstekend te verteren. Wijn en fris werden door de vereniging verstrekt. Al met al een geslaagde nieuwjaarssborrel. Rest de vraag waarom U niet allemaal gekomen bent: leerzaam en gezellig!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Go To Top